theresesatelier.web-log.nl

Opening in de Boterhal

 

Gisteren was er een opening van een bijzondere tentoonstelling, getiteld:

De materie meester

Meester der materie.

Diverse leden van de kunstenaarsvereniging Hoorn e.o. (en omstreken ) hebben eens meegedaan aan een tentoonstelling in Hamme (België) . Ik heb er destijds ook aan meegedaan, maar kon toen helaas niet bij de opening zijn. Ook is er een uitwisseling met Passau geweest (Duitsland). In Hamme zit een zeer enthousiast kunstkenner (en galeriehouder?) Freddy Huylenbroeck, die de initiatiefnemer en curator is van deze expositie. Hij heeft vele contacten in de kunstwereld en zo heeft hij deze tentoonstelling zelf samengesteld met mensen uit België, Frankrijk, Duitsland, het IdCollectief uit Hamme, en Hoorn. Van ‘onze’ (sorry, ik ben geen lid meer, maar toch…) vereniging deden drie leden mee.

.

Zo’n curator heeft vanzelfsprekend, lijkt mij, zijn eigen visie op kunst en kiest dan ook persoonlijk wat hij zelf de moeite waard vindt. Dat maakt het dan weer tot een evenwichtig geheel. Ik ga er geen hele verhandeling over houden, want ik denk dat Kwaster er op het Boterhal-weblog nog wel wat over zal gaan zeggen en ook nog meer foto’s zal plaatsen van de werken zelf. Ik geef u wat foto’s, die een indruk geven van de tentoonstelling, maar nog meer van de opening.

.

Openingen zijn bijna altijd wel gezellig. Het is dan ook een sociaal gebeuren. Je ontmoet collega’s en collega-vrienden, andere kunstenaars en belangstellenden. Het waren dit keer veel Belgen, die toch die hele reis naar het Noorden ondernomen hebben. Ook dat is leuk om eens mensen uit een heel andere omgeving te ontmoeten. Ik heb trouwens toch sterk de indruk dat men in België veel meer bezig is met en geïnteresseerd is in kunst en cultuur dan in Nederland.

.

Helaas en erg onbeleefd van ‘onze’ leden t.o.v. hun gasten én de eigen exposanten, waren er heel weinig mensen uit Hoorn e.o. Geen burgemeester of wethouder (dat was vroeger héél anders), de voorzitter van de vereniging ontbrak weer eens, nauwelijks bestuursleden; kortom een treurig aantal mensen uit Hoorn e.o.

.

Ik zal er binnenkort wel eens nader op ingaan, op het verschil tussen vroeger, enkele jaren geleden en nu. Het is droevig gesteld en het wordt mij (en Kwaster zeker als ex-voorzitter) droef te moede.

Ik zal het nog even voor u samenvatten. De heer Freddy Huylenbroeck hield een boeiende toespraak; het was gezellig, we hebben gelachen, maar hoe het in de toekomst zal gaan met die eens zo bloeiende vereniging???

.

Update: Lees een exacter en completer verslag bij Boterhalweblog.

klik op foto's

Een stroomstoring

Gisteren hadden wij er weer een, een stroomstoring. Gek, hoor! Pats boem, opeens gaat alles uit, de lichten en de televisie en de computer en de straatlantaarns. Ja, het is een onbelangrijk onderwerp, dat weet ik ook wel. Maar het grappige (nou ja grappig?) is dat wij kennelijk er allebei van uit gaan, dat het wel weer lang zal gaan duren. Wij wisten meteen waar onze opdraailantaarns lagen (een soort van knijpkatten), wij hebben volop kaarsen bij de hand en nog meer waxinelichtjes, een nog bijna onaangebroken zak vol.

Wij gingen gezamenlijk een soort pad uitzetten zoals: wil men naar de WC, dan hoeft men alleen het spoor te volgen, een lichtje in het computerkamertje, dan naar het tussenstukje (lichtje daar) en in de WC zelf, nou ja, op het fonteintje een grote kaars. Gezellig.

Wil men naar de koelkast voor een drankje, lichtje op de koelkast. Wil men nog een kopje thee, lichtje aldaar. En overal in de kamer verspreid wat kaarsen en lichtjes, zoals Philips dat wilde destijds: ‘Licht spreidt gezelligheid’. Ik heb daar pas nog iets over gelezen.

En dan maar wachten, hè? Geen televisie, maar ook geen computer en geen radio. Gek hoor, het is heel vervelend, maar aan de andere kant hééft het ook weer iets: gezellig kamperen of zo. Het duurde, schat ik, toch wel één uur en 50 minuten. Niet mis, hè? En toen: exact als bij het begin, opeens pats boem lichten aan, televisie aan en de straatlantaarns weer aan. Ik ben wel benieuwd of er ongeveer op 5 november (reken ik goed?) plotseling héél véél baby’tjes geboren worden, hier in het dorp. Dat zegt men toch altijd of daar gaan mopjes over, een beetje flauw, maar dat kan ik niet helpen.

.

klik klik op foto

Lolletje

Th: "Zeg Kwaster, er was net iemand aan de deur……”

Kw: "Ja, en wat wilde hij…of zij natuurlijk?”

.

Th: “Het was een hij. Hij vroeg of hier de logopedie is…..”

Kw: “Nou? Die is hier niet. Heb je het goed uitgelegd, waar hij wel moet zijn?”

.

Th:“Hihihihi hahahahahahaha!!”

Kw: “Wat valt er te lachen?”

.

Th: “Nn nou ik z z zei: d dd d d d d daar b b b b bij dat b b b b al k k kon balkon, m m m meneer.”

Kw: "Nee, hè? Toch niet echt, hè?”

.

Ik schudde duidelijk van nee en stelde hem gerust: “T t t t uurl l l l l  túúrrl l l l ijk n n n niet!”

Kwaster keek mij onderzoekend aan.

Th:  “Ik z z z zei ja, d dan m m m oet moet u b b bbij bij mij (hahaha) z z z zijn, ho hoor”

.

Mijn vader als Opa

Misschien schrijf ik hiet straks nog wel wat, maar bij 3 x 3 staat vandaag een verhaal van mij, een herinnering aan mijn lieve vader, maar vooral aan hem als een geweldige Opa.

Zij hebben mij gehoord

De weergoden hebben mijn boodschap doorgekregen, vermoed ik. Ik had trouwens ook nog -voor alle zekerheid- een anti-sneeuwdansje gemaakt.

Enfin hier scheen de zon vanochtend al volop. Ik ben een lekker grote wandeling gaan maken. Er zijn weer echte stoepen te voorschijn gekomen onder die glibberige gladde glijbanen. Heerlijke stoepen, waarop je ontspannen kan wandelen en als je dat wilt, ook flink kan doorstappen. Hier en daar liggen nog bergjes sneeuw van die overenthousiaste scheppers en vegers; u kent ze wel. Maar verder niks wits meer; mooie strakke stoepen, o zo!

Een stralend blauwe lucht hing boven mij. Met wat kleine witte wolkjes erin. Maar daar viel helemaal niets uit, nog geen drupje regen of vlokje sneeuw. En op de terugtocht nog steeds even prachtig. Ik zag veel sprietjes de grond uitkomen, met kleine knopjes eraan. Waarschijnlijk sneeuwklokjes, die verbaasd keken waar nu toch de sneeuw gebleven was.

HEERLIJK ZALIG TOF LEUK FANTASTISCH HA! HIEP HOI

Even niet meer. Straks mag er weer best wat vallen voor de liefhebbers, maar even pauze.

Twee visies

Die eerste (enigszins) mopperige visie is van mij.

.

Verrek, hé…..

Weer zo’n dik pak van dat witte spul, zeg! En nou heb ik er genoeg van.

.

“Hé”, daarboven, hé, we hebben nu hier wel genoe- hoeg!! Verrek, hé..! Hebben jullie te veel soms? En dan pleuren jullie dat goedje maar naar beneden? Da’s mooi makkelijk. Leuke weergoden zijn jullie! Houdt die boel een beetje bij je Wij hadden alleen om een witte Kerst gevraagd. Niet om dagen en dagen en ook niet om zo véél. Een leuk laagje voor de kinderen, net genoeg voor het sleetje en de sneeuwpop. En wat ijs voor de schaatsers; is wat mij betreft ook prima, hoor! Maar dit is wat overdreven, zeggen jullie nu zelf?? En ik maar vegen, een helft van de stoep voor de oudjes en de andere helft laat ik zo voor eventuele sleetjeskinderen. Maar die zijn het ook al beu, geloof ik. Ze zitten trouwens al lang weer op school. Wisten jullie dat niet, heren Weergoden??? Mooi, zo prachtig??? Nou, ik voor mij wil wel eens een ander kleurtje. Kunnen jullie het niet eens afwisselen, zodat wij nieuwsgierig wakker worden en tegen elkaar zeggen: “Wat voor kleur zou het zijn vandaag? Oooooo wat prachtig schitterend roze !!!!  Of: Oh, bleu, of oooh zachtgeel, wat mooi!”

Dan zouden wij acutelijk naar buiten rennen om weer enthousiast te gaan fotograferen. Maar nu is menigeen het beu, spuugzat van die zooi………Bah!

.

Dit was mijn reactie vanmorgen.

.

  klik

.

.

Deze visie is van Kwaster die er veel milder overdacht, toen hij mijn foto’s zag, die ik maakte in de gang voor Ankie’s atelier. Voor Ankie schreef hij dit gedicht:.

.

Wat is dat toch een prachtgezicht

Sneeuw op een witte parasol

En daarop een schitterend gedicht

Hans

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Overigens, dat moet ik toegeven, schijnt nu wel de zon.

Naar het theater

Gisteren zijn Kwaster en ik naar de nieuwe schouwburg in Hoorn geweest. Naar een voorstelling van Hetty Heyting. Ik had dat als cadeautje gekregen van zoon A. en zijn vrouw L. voor mijn ….? ste* verjaardag. Zij hadden ook zelf de voorstelling uitgezocht, a. mijn onzekerheid kennende b. omdat zoon A. nog wist hoe leuk ik vroeger Hetty altijd vond in de familie Knots. Kent u die nog? Ik geloof dat het herhaald wordt op de televisie. Ik nam toen graag mijzelf en mijn vak op de hak door af en toe eens tante Til uit te hangen, die ook schilderde namelijk. Langer geleden deed zij het kindercabaret ‘Potverdrie vier komt er nog wat van?’. Samen met Simon Minkema en ene Beatrijs. Ik weet dat nog zo goed, omdat wij daar bandjes van hadden. Wij alle vier kenden de liedjes zowat uit ons hoofd, zo leuk waren ze. Als u ze ergens tegen komt of op CD, kopen, raad ik u aan.

.

Maar goed, Hetty Heyting dus. Niet meer zo jong als toen natuurlijk. Maar zij kan het nog goed, hoor! Potverdrie vier !!!!!!  Zij is ‘gerijpt’ en haar talent rijpte mee. Ook kan zij nog beter zingen, krachtiger, sterker en ook verfijnder, maar dat is maar een mening van mij. Verder verklap ik niks. Ja, u moet zelf maar ergens gaan kijken. Zij speelt nog tot of tot en met 24 mei; dus ergens bij u in de buurt zal zij nog wel komen, dunkt mij. Heus, het is zeker een aanrader, vind ik dan.

.

Ondanks het wat gladde weer zijn wij veilig thuisgekomen na een fijne avond, waarvan Kwaster/Hans/tevens A.’s Pa en L.'s schoonpa ook erg genoten heeft.

Alsnog lieve A. en L. heel erg hartelijk bedankt.

.

*de uh…de 35^ste nee…..de laatste, ja, dat is een goeie, haha. Kan je je nooit meer vergissen ook. Ja, niet de állerlaatste dan, hoop ik, hè? Dat begrijpt u toch wel?

.

Foto 1 Martijn. Vorig jaar: Het IJsselmeer met ijs.

Foto 2 Hans. Een gedeelte van het mooie interieur. Klik op foto's

Berendien op de koffie

Ja, u heeft lang niets meer van haar gehoord, hè? Voor de nieuwe lezers: zij was mijn hulp in de huishouding, is een echte West Friese, maar is nu met een soort pensioen. Maar af en toe komt ze nog wel eens langs, hoor! Meestal belt zij dan keurig op, of het schikt ‘om een bakkie te doen’. Dat houdt in een kopje koffie drinken voor wie het West Fries nog niet zo kent. Berendien doet soms reuze haar best om netjes te praten, zoals zij het noemt, maar zit zij eenmaal op haar praatstoel, dan lukt dat niet meer.

Bij een bakkie doen hoort ook het gezegde: ‘mooi anzitten en dom koiken’, wat dat ook betekenen moge?????

Dit keer kwam ze zomaar onverwachts, vanmorgen. Ik kreeg de tijd niet om gauw wat op te ruimen. Zij struinde linea recta naar de huiskamer en overzag de volle chaos dus. Ik wist niet waar ik moest kijken, beste lezers…..”Och, koik er nou us aon, hielegaar een puinhoop van hier tot gunder. Had mijn nou effies beld, dan was ik zo komen helluppen, hoor!  Ach koik nou toch……” en zo jammerde zij nog een toidje  tijdje door. Over die artiesten en dat volk en dat zonder haar, Berendien, mevrouw Thrèse er een potje van braaide….(breidde) .

Ik beloofde oprecht beterschap, maar daar nam zij geen genoegen mee. Zij komt nu ‘ien keer in de 14 dagen om de boel tenminste een beetje bai te houwen en of dat goed was?’

Ik heb maar ja gezegd. Het is dan wel crisistoid uh crisistijd, maar ik miste haar toch wel, hoor! Ik ben nu eenmaal niet zo goed in het huishouden en als je dan een Berendien kan krijgen, nou, dan mag je wel in beide handjes klappen en ze kan ook zo lekker vertellen, hè? Ja, ik verheug mij er weer op.

P.S. Is een oude foto van Beertje. Ik was van de schrik vergeten een nieuwe foto van haar te maken.

Huh…….nu al voorjaar, LENTE ????

“Nu al…..er lag toch nog sneeuw? Maar mmmmm, ik ruik het. Ik moet lang geslapen hebben, nee, ik ben gevallen, héél diep en ik was helemaal in de war en mijn bekje deed toch zeer, zeg!!!!  Het gaat nu al een stukje beter, maar de schrik zit er nog goed in. Volgens mijn vrouwtje slaap ik heel veel. En soms word ik wakker, zoals nu vanmiddag, en ik ruik zo’n lekkere geur……en allerlei katten (en ook mensen) leven met mij mee, ach wat lief!!!

Maar is het nu Lente of niet?? Ik kijk even naar buiten en WEER is alles wit, sneeuw dus.

Nou, dan ga ik nog maar even tukken. Maakt u mij maar wakker als het echt zo ver is....."

.

Koos

De misstap van Koos

Subtitels: Icarus-Koos; Een mus te ver.

.

Niet schrikken, beste lezers, het is goed afgelopen, tenminste zo te zien aan de patiënt.  Arme Koos. Hij zit op ons muurtje (ik ga dat niet helemaal uitleggen, hoor) rustig naar buiten te kijken: naar het dikke pak versgevallen sneeuw en wat ziet hij daar plots in al dat wit? Een vogel, een merel of een spreeuw….Koos kijkt nog eens beter, strekt zijn nek en…verliest zijn evenwicht en stort bijna 4 meter naar beneden. Het geeft nog een hels kabaal ook, want in zijn val raakt hij een staande lamp, die ook omver gaat met veel schervengerinkel. Dubbel schrik voor Koos, die toch al zo bang is voor lawaai. Hij is naar boven gerend en is daar onder een bed gaan zitten.

Nu is hij weer beneden en laat zich troosten. Hij heeft een gewond kinnetje en het lijkt of hij iets anders loopt, maar hij kan nog heel hard, dus ik denk dat het wel mee zal vallen. Wel is hij héél zielig, hij gaat van schoot naar schoot, kijkt je diep- en dieptreurig aan en wij klagen met hem mee. : “Nou Koosje, het is toch wat, hè? Wij schrokken ook, hoor! Arm kinnebakje. Zielige Kozepoes! Hier een lekker vissnoepje!!” Hij miauwt ook anders, meer in mineur zal ik maar zeggen.

Nu hoop ik maar dat hij wat wordt bijgestaan door zijn collega’s: Snobbel bijvoorbeeld of door Hans, een ongecompliceerde kater, die hem waarschijnlijk wat uit zijn dip kan halen of door die lieve Darcy en zijn zusjes Bisou en Nerra…….en misschien vindt zelfs Ouranos het wel triest.

Nou, we wachten maar even af. Nondekedullekes, was dat schrikken.

.

klik op foto's voor nog zieliger